ช่วงบุหรี่หนึ่งตัว

วันนี้จุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งตัวหลังจากมื้ออาหารกลางวัน

เป็นบุหรี่ตัวที่สองในรอบ 4 เดือน

ไฟแช็คสีม่วง น้ำมันสีม่วง อารมณ์ฉันก็สีม่วง

……….

ฉันยืนพิงกำแพงข้างหน้าต่าง

พ่นควันขาว ๆ ที่เต็มไปด้วยนิโคตินกรองผ่านปอดของฉันออกไปนอกหน้าต่าง

แต่ลมข้างนอกพัดแรง ใบไม้ที่เหลือค้างปลิดปลิวจากต้น

และตีควันที่ฉันพ่นไปให้กลับเข้ามาที่ตัว

ฉันแสบตา และห้องฉันจะเหม็น

………..

ฉันชอบเสียงไฟปะทุปลายบุหรี่เวลาออกแรงสูดเข้าปาก

เสียงที่ใกล้ตัวเราที่สุด และมีแต่เราเท่านั้นที่จะได้ยิน

ฉันชอบมองควันลอยอ้อยอิ่งเวลาไม่มีลม แล้วค่อย ๆ จางหายไป

ฉันชอบกลิ่นที่ติดอยู่ที่ปากตอนสุดท้ายปลายมวน

………

ฉันไม่ชอบที่บุหรี่ทำให้เสียสุขภาพ และทำลายปอด

ฉันไม่ชอบที่คนอื่นตัดสินว่าคนสูบบุหรี่เป็นคน ‘อีกประเภท’

ฉันไม่ชอบเวลาบุหรี่ใกล้จะหมดมวนแล้วร้อนปาก

ฉันไม่ชอบขี้บุหรี่ที่เขี่ยไม่ลงที่เขี่ย

……..

ที่เขี่ยบุหรี่ฉัน เป็นที่ใส่เทียนอลูมิเนียมอันจิ๋ว ที่เอาไว้จุดน้ำมันหอม

เวลาดับบุหรี่ เชื้อไฟที่ยังอยู่ จะไปกระทบโดนกับขี้ผึ้งของเทียนไขที่ยังหลอมละลายไม่หมด

ไม่ใช่ที่เขี่ยบุหรี่ที่ดีนัก แต่ก็ทำให้ฉันมีเวลาบี้ขี้บุหรี่ได้นานขึ้น

…….

ฉันชอบเวลาช่วงบุหรี่หนึ่งตัว

ช่วงที่เอานิโคตินเข้าร่าง

ช่วงที่สารเสพติดออกฤทธิ์กับหัวสมอง

ช่วงที่ยอมให้ตัวเองได้ออกมายืนมองฟ้ามองนกช่วงสั้น ๆ

ช่วงที่ยืนหันหน้าออกไปข้างนอกโลกกว้าง

และลืมทุกอย่างที่อยู่เบื้องหลังเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

………

ฉันดับบุหรี่กับที่เขี่ยบุหรี่เปื้อนเทียนไข

อ้อยอิ่งจนควันสุดท้ายลอยหายไปจนหมดเกลี้ยง

แล้วหันหลังกลับไปสู่โลกเบื้องหลังบานหน้าต่างบานนั้น