Pleure tout le temps
นั่งขดตัวอยู่ที่มุมมุมหนึ่ง
แคบ อับชื้น มืด หนาว
ฉันอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ
กลัว ระแวง เจ็บปวด ร้าวลึก
……..
ฉันเดินไปหยิบอิฐที่วางอยู่
ก่อขึ้นไปทีละก้อน ๆ ๆ
ฉันสร้างห้องนี้ขึ้นมา
กำแพงสูงและหนา
ห้องว่าง ๆ ที่แคบ มืด ชื้น และหนาว
……….
ฉันนั่งขดตัวที่มุมหนึ่งของห้อง
และร้องไห้ตลอดเวลา
ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้เลย
แล้วฉันก็เดินไปหยิบอิฐอีกก้อนฉาบปูนโปะลงไป
ทำอย่างนี้สลับกัน
………
ห้องนี้ไม่มีประตู ฉันไม่ได้สร้างมัน
ฉันจะขังตัวเองอยู่ในนั้น
เพราะมัน…..ปลอดภัย
ตุลาคม 13, 2011 ที่ 2:49 pm
เรื่องมันธรรมดา ก็เป็นอย่างนี้ ไม่มีใครไม่เคยผิดหวัง
ปล่อยให้เป็นวันวาน ที่ผ่านพ้นไป ไม่มีความหมายให้เธอต้องจำ
ตุลาคม 13, 2011 ที่ 2:53 pm
เรื่องมันธรรมดา ก็เป็นอย่างนี้
ไม่มีใครไม่เคยผิดหวัง
ปล่อยให้เป็นวันวาน ที่ผ่านพ้นไป
ไม่มีความหมายให้เธอต้องจำ
ตุลาคม 13, 2011 ที่ 11:26 pm
เรื่องวันวานกลายเป็นเรื่องวันนี้
เพราะว่ามันไม่เคยผ่านไปเลยสักที
ทำยังไงดี…เพราะมันไม่เคยลืม
ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ
คิดว่าดีขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวันแหละค่ะ
แม้ว่าจะทีละน้อยมากก็ตาม
เรื่องบางเรื่อง เวลารักษาให้ายได้
แต่บางเรื่องกลับไม่…แปลกดีไหมล่ะคุณ
ตุลาคม 13, 2011 ที่ 11:53 pm
มันคือสมมุติกำแพง (สม-มุด-ติ-กำ-แพง) สร้างง่ายมากเลยใช่ไหม
ฉันก็เคยสร้างมันอยู่เสมอเพื่อปกป้องตัวเองให้รู้สึกปลอดภัย
เมื่อเวลาอยากออก ไม่มีใครช่วยได้เลย เพราะไม่มีใครรู้ว่าเราอยู่ในนั้น
มีเพียงตัวเองที่จะพาตัวเองออกมาได้ …ด้วยเวทมนตร์