J’accro de la tristesse

ถ้าคนติดเหล้าติดยา มีสถานที่บำบัดให้หาย

แล้วคนเสพติดความเศร้า…จะไปบำบัดที่ไหนได้ไหม

…………..

ตาช้ำ ๆ แดง ๆ กองทิชชู่เปียก ๆ

เป็นเรื่องปกติที่น่าจะชินชา

แต่ก็เปล่า…

ไม่ชินชา ไม่มีวิธีรับมือ ไม่เคยดีขึ้น

และ…ไม่ได้อยากจะหาย

ฉันเสพติดการร้องไห้ ฉันเสพติดความเศร้า

…………..

มองกลับไปในชีวิตที่ผ่านมา

ฉันไม่เคยรู้เลยว่า ตอนไหนที่มีความสุข

เห็นแต่น้ำตา น้ำตา และน้ำตา

ฉันดิ้นรนเพื่อให้ได้ทุกอย่างที่ต้องการมา

แต่ก็ไม่เคยมีความสุข

ฉันพยายามเพื่อไม่ให้เสียอะไรไป

แต่พอต้องเสียไป ฉันก็ทุกข์

…ฉันไม่เคยพอใจ…

และก็ไม่คิดจะพอใจ

……………..

แล้วฉันต้องเป็นอีกถึงเมื่อไหร่…ไม่รู้

แล้วมีใครรู้ไหม ว่าฉันเป็นอย่างนี้…ไม่มี

แล้วฉันอยากจะหายไหม…ไม่