La beauté de la fumée

J’adore la fumée de cigarette, elle est belle, passionnant et séduisant…

Mais elle a disparu vide, elle est fausse et intouchable,

quand même…je l’adore…

……

อากาศหนักหน่วง ไม่มีลมพัดมาสักแอะ มีแต่แดดเปรี้ยง ๆ กับฟ้าสีฟ้าร้อน ๆ

ควันบุหรี่ที่ลอยในอากาศ เป็นเส้นหนา ๆ แล้วก็กระจายเป็นสายฟุ้ง ๆ วนรอบตัว

ลอยอ้อยอิ่ง นิ่ง เนิ่นนาน ไม่ไปไหน เหมือนจะให้ชื่นชมอย่างไม่มีวันจางหาย

สวยงามเหลือเกิน…

แต่ในที่สุดแล้วมันก็ค่อย ๆ จางไป ทีละนิด ๆ ๆ ๆ

ต้องเฝ้าเป่าควันให้ออกมาจากปากเรื่อย ๆ เพื่อให้ความสวยงามนั้นยังคงอยู่

แต่แล้วก็หายไปอีก…หลอกลวง ไม่คงทน ฉาบฉวย

……….

ฉันจิ้มก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่

ควันสีขาวสายสุดท้ายค่อย ๆ จางหายไปจนหมด

ทิ้งไว้แต่กลิ่นเหม็นหึ่งติดตามเครื่องเรือน เสื้อผ้าและผม

ฉันเกลียดกลิ่นควันบุหรี่ แต่ฉันชอบควันบุหรี่

แล้วฉันจะหยิบมวนใหม่ขึ้นมาจุดไหม?

เพื่ออะไร? ความสวยงามของควันที่น่าหลงใหล หรือทำลายสุขภาพต่อไปกับกลิ่นที่ฉันเกลียด

………..

La beauté de la fumée, je n’ai pas de choix

sans ça, je vis ma vie…je choisi à partir

mais j’accroche à elle…

paradoxalement pendant la décision…