Mes larmes

น้ำตาฉันไหลออกมาอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดง่าย ๆ

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกระดาษที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เจ็บปวด ยับเยิน เสียใจ โง่เขลาที่หลงเชื่อ คาดหวังและผิดหวัง

ไหนบอกว่าจะอยู่ข้าง ๆ กันในวันที่ฉันร้องไห้

แล้วทำไมเป็นคนทำให้ฉันร้องไห้เสียเองอย่างนี้

ไหนว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอดข้าง ๆ ฉันไง

ไหนว่าจะไม่ทิ้งฉันไปไหนและไม่ทำให้ฉันเสียใจ

ฉันคงก่อกำแพงขังตัวเองเอาไว้ไม่แน่นหนาพอสินะ ถึงปล่อยให้ตัวเองเจ็บปวดอย่างนี้

แล้วต่อไปนี้ฉันจะเชื่อคำพูดใครได้อีกหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

แค่ตอนนี้จะทำยังไงให้หยุดร้องไห้ หยุดคิดถึง หยุดทรมานแบบนี้สักที

หมดความศรัทธากับทุกสิ่งอย่างแล้วจริง ๆ

แล้วก็เป็นคุณที่สร้างศรัทธานั้นขึ้นมา และก็ทำลายมันด้วยตัวคุณเอง

……..

โลกฉันกลายเป็นสีดำอย่างที่มันควรจะเป็นจริง ๆ

ที่เคยเห็นเป็นสีชมพู สีรุ้ง สีสันสวยงามล้วนแต่หลอกลวงทั้งนั้น

นี่สิ โลกแห่งความเป็นจริง สีดำ…